یکم آبان دوهزاروپانصدوشصت وشش شاهنشاهی

دیشب با واپسین شب ماه مهروداع کردیم ، نخستین خورشیدآبان ماه درخشیدوروزی دیگرآغازشد.

شگفتا تلاقی این دوماه٬یکی ولادت خجسته شهبانوی نازنین مان راباخود داشت ودیگری-آبان-زادروز دوابرانسان که باعث افتخارایران وحتا جهان بوده وهستند:چهارم آبان ،میلادباسعادت شاهنشاه فقیدآریامهرایران پدرمحمدرضاشاه پهلوی ونهم آبان خجسته زادروزاعلاحضرت همایونی شهریارجوانبخت رضاشاه دوم پهلوی پادشاه غربت نشین :

یارب سببی سازکه یارم به سلامت

بازآیدو برهاندم ازبندملامت

خاک ره آن یارسفرکرده بیارید

تاچشم جهان بین کنمش جای اقامت

فریادکه ازشش جهتم راه ببستند

آن خال وخط وزلف ورخ وعارض وقامت

اگرچه درآستانه این ماه عزیز٬باتمام وجود و وسعت حقیرقلب مان پیشاپیش فرارسیدن این ولادت خجسته وباسعادت رابه پیشگاه معبود ومحبوب وموعودمان، اعلاحضرت رضاشاه دوم شادباش وتبریک عرض می کنیم اماافسوس که شرمنده وشرمسار آن آفتاب عالمتاب وآن بزرگ پادشاه وخدایگان هستیم که دیگرباراین روزفرخنده رادرغربت وتبعید، به حضور معظم له خجسته باد بگوییم.سروده یی که درپایین ملاحظه می کنید، سیاه مشقی دیگرازسوی حقیراست که به خاک پای رضاشاه دوم عرضه شده است .این شعررا،درقالب سپیدگفته ام وامیدکه موردتوجه قراربگیرد:

تیشه بردرخت احساس

هیزم برای هیمه آتش

این جا کسی شناسنامه ندارد

نام حقیر مارا

کوتوله های سیاه پوش، برسرنیزه های تباهی گرفته اند

مابه امیدفصل روییدن شراب

برگ های خزان راازقامت تاک خشکیده پاک می کنیم

ماجاده به تو رسیدن راگم کرده ایم ودرکوره راه ها

پابه پا حماقت خودراه می رویم

کی می آیی؟

عشق می خواهد آغوش بازکند

ولبخندی که درچشم هاگم شده دوباره برگردد

افسون نگاه تو

 حکمران قلب ماست

سیاه پوش هادل شان هم بخواهد،نمی توانند

نام تورا ازسرفصل شعر مان پاک کنند

می آیی،می آیی، ای نامت بزرگ!

تادیگراین بهمن های سیاه، به سالنامه ما دهن کجی نکنند.