پاسارگاد - سروده یی برای میهنم ایران

پادشاه فرزانه ایران اعلاحضرت همایونی رضاشاه دوم پهلوی ! حقیردرکلبه فقیرانه ام جواهرپربهایی رادارم که شمادرجاه وجلال کبریایی تان آن راندارید.من چون شمارادارم وشماچون خودتان ندارید

سروده یی برای میهنم ایران

بیستم تیردوهزاروپانصدوشصت وشش شاهنشاهی

آرامگاه کوروش کبیر

این شعررابه میهن عزیز و آریایی خودایران ٬پیشکش کرده ام ودرقالب غزل سروده شده است.ملاحظه کنید:

همیشه یادتو راتوی خواب می بینم

حقیقتی که تورادرسراب می بینم

همیشه بادمی آیدوموج می گردی

همین که عکس تو را توی آب می بینم

چرانمی روی ازخاطرم ٬نمی پرسی؟

ومن سوال تورابی جواب می بینم

پناه می برم آری به غربتی غمگین

شبی که خانه ی خودراخراب می بینم

به دشت های پرازشعله ات قسم وطنم

یگانه عشق تو رابی حساب می بینم.

+ نوشته شده در ساعت به دست مریم |