اختلافات درونی ومعضلات پیچیده اپوزیسیون ٬درطی قریب به سه دهه گهگاه این پرسش هارابرای ماایجادمی کرد:بااین همه تفرقه و"منیت "های حاکم برجنبش های مبارز٬راه به کجاخواهیم برد؟بالاخره کی دست ازاین "من"اهریمنی برخواهیم داشت وبه "ایران"خواهیم اندیشید؟عاقبت درچه زمانی پرده های جهل خویش راکنارخواهیم زد٬تاخورشیدنمایان گردد؟درسال هایی که رفتندو ذهن مبارزین ودلباختگان وطن ٬بااین پرسش هادرگیربود٬عده یی نیزخواسته وناخواسته آب به آسیاب رژیم اسلامی ریخته وبرچنددستگی هادامن زدند.دل سیاه سردمداران ضدایرانی رژیم ٬همواره به این مساله خوش بودکه اختلاف وچندگانگی اپوزیسیون ٬گره یی نیست که بادست بتوان آن رابازکردو...درمهرماه امسال آرزوی شیرین وطولانی هواخواهان آزادی به تحقق پیوست تاهمگان باورکنیم این آرزودست یافتنی بود.آن زمان که ذات همایونی شاهنشاه ایران رضاشاه دوم برای "پرچمداری پیغام آزادی ایران" اعلام آمادگی فرمودند٬آزادگان وحقیقت طلبان٬ ازهرفرقه ومسلکی درصف حمایت از"پرچمدارومشعل دارمبارزه برای نجات ایران "پیوستندو نورامیدتازه یی درخشیدن گرفت که بی نهایت منتظریم تابه طلعت فروزان حضورحضرت دوست ٬درکهن میهن مان بیانجامد.حقیر درهمین حال وهوا سپیدسروده یی رابه پیشگاه کعبه وآمال عاشقان میهن ٬پادشاه خوبان وشهریاردلیرایران اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی تقدیم کرده ام:

بي‌تبسمی تازه مي‌گذرند،لحظه های تنهایی

سی ویکم اردیبهشت سال هشتادوهفت خورشیدی٬تجمع میدان بیست وچهاراسفند(میدان انقلاب)رافراموش نکنیم.