یکم بهمن دوهزار وپانصدوشصت وشش شاهنشاهی

کودکان خیابانی٬همیشه درذهن من ٬بی گناه ترین قربانیان بوده وهستند.کودکانی که سرپناهی ندارند٬به شیوه انگلی زندگی می کنندوموردانواع بی حرمتی هانیزقراردارند.

این قبیل بچه ها-که تعدادشان درایران کم نیست-زاییده  اقتصاد نادرست ٬عدم عدالت اجتماعی وهمچنین قربانی بدسرپرستی والدین خودهستندودرجای جای تهران ٬گاه وبی گاه حضورشان پیداست وغم نهفته درنگاه شان ماراآزارمی دهد.متاسفانه حکومت کثیف اسلامی ٬هیچ کاری برای این طفلان بی گناه نمی کند٬مگرهرازچندگاهی منتقل شان کندبه "کانون اصلاح وتربیت "تادرآن جاچم وخم بزه وانواع جرم هارا٬ازبزرگ ترهابیاموزندومعصومیت خودراتمام عیارببازند.

عزیزانی ازمن گله کردندکه "ای کاش سروده یی نیزدروصف آسیب های اجتماعی می گفتی"وخوب هرچند رویه این وبلاگ٬ سروده هایی ازنوع دیگرهستندکه بارها نمونه هایش راملاحظه کردیدامابرآن شدم تاشعری نیزبه بچه های خیابان خواب ایرانی هدیه کنم٬این سروده سپیدرامدت هاپیش ازآن که "وبلاگ پاسارگاد" رابگشایم درپی  یک تصویرغم انگیز که درذهنم نقش بسته بود٬بااشک وخون نوشتم .شعری که درقالب چندطرح کوتاه گفته ام:

خانم گل نمی خواهید؟

پشت چراغ قرمز

بلاتکلیف دوره گردهای بی سرپناه

خیابان خواب های سرمازده

فرصت اقتدابه کسی راندارند

خانم گل نمی خواهید؟شاخه یی سیصدتومان!

...

می خواهم مشرف شوم

باکاروانی پرازرنگ

بازگردم

بایک شهرسوغات

جشن بگیرید

من بازگشته ام

...

وضوندارم

نمازمیت که می شودخواند؟

باهمین کفش های پاره

وبسته های آدامس وشوکولات

رمل واسطرلاب وخطوط معوج

-خانم گل نمی خواهید؟شاخه یی سیصدتومان

کاش چراغ سبزنشود

کاش حقوق سربرج رازودتر...

کاش این برج زهرمار

این چراغ چشمک زن

این زن کوچک گل فروش

این فروشنده دوره گرد

این گردن خمیده لعنت گیوتین

کاش سبزشود

چراغ نه!

حصارنه!شهرنه!

کاش دوباره سرراهم سبزشود

سایه یی که دیروزسراغم راگرفت

...

حقوق اول برج

شیون آمبولانس پشت چراغ قرمز

اتهام ننگین "ندارم"برپیشانی بی گناه یک مجرم

داغ ودرفش دوباره

برتن لهیده کودکان خیابان

یک شاخه مریم برای سالگردازدواج

...

بی وضونمازمی خوانم

باپیراهنی آلوده هزاربرچسب

درمسجددشنه ودشنام

دراعماق این تالاب خون

برمزارکودکانی که ازکابوس تجاوزمی لرزند

می خواهم پشت به قبله نمازبخوانم

سربرخاک گل های ساقه چین شده

-خانم ٬گل نمی خواهید؟!

پنجم امرداد دوهزاروپانصدوشصت شش شاهنشاهی

وقتی ازگذشته یادمی کنیم لحظه یی ازشرایط کنونی فارغ می شویم ونکبت زمانه یی راکه درآن گرفتاریم ازخاطرمی بریم .گاهی وقت هاباورمان نمی شود٬میهن ما٬میهن عزیزوپرصلابت ماچه گونه دستخوش این وقایع شوم گردیدوآن همه ابهت وافتخاری راکه درزمان سلطنت پادشاهان بزرگ پهلوی داشت ٬چه قدرراحت ازدست دادوحالاهربیگانه یی ازعرب گرفته تاپست ترین ملیت هابه خوداجازه می دهندبه هویت اصیل ایرانی مان اهانت روادارندچراکه زمامداران کنونی جای ارج گذاردن برهویت آریایی ما٬افتخارشان حمایت ازقوم تازی وبی هویت عرب است ودریغ ازایران ما٬ویرانه یی بیش به جانمانده است .حقیرچهارپاره یی نیزپیرامون همین موضوع سروده ام .ملاحظه فرمایید:

چه روزهای قشنگی وطن بهاران بود

به خاک پای شهنشاه جان ثناخوان بود

چه روزهای پرامیدبهرعزت میهن

چه روزهای قشنگی که خانه ایران بود

شکست پایه وبنیان خانه ویران شد

نفیرشوم دمیدوبه خانه توفان شد

دودست دست پلیدی بلندشدناگاه

که زیروبن همه ی خانه ام پریشان شد

ورفت یاروبهارازکتاب مان کوچید

سیاه روی کج اندیش برشبم خندید

دودست شوم ورق زدکتاب میهن را

که نقش کفروضلالت به ماه بایددید

ببین که دورشدیم ازحقیقت پرواز

شکست بغض وشبانه ربوده شدآواز

دوچشم توی نگاهم نشست بی تردید

دوچشم مست ترانه دوچشم غرق ناز

ببین که کوچه به بن بست می رسداکنون

غریبه خسته سیه مست می رسداکنون

ببین که ابرسیه کوچه هاپرازبهمن

ببین که نحس ترین دست می رسداکنون

به روی خانه دگرگشته راه هابن بست

به چشم خون شده حتانگاه هابن بست

چنان که بغض فشرده گلوی تنگم را

نفس گناه شده راه آه هابن بست

به آن که صاحب مان است التجاباید

به چشم اشک وبه دل خنده بی صداباید

نگاه کن که کسی آن ورتصورماست

کسی که آمدنش مژده یی به ماباید

بگوکه زودبیایدشکوه ایرانم

کسی که مستی نامش ربوده ایمانم

بگوبه خانه ی تاریک وتنگ وغمبارم

بیاردعاقبت اوجلوه ی بهارانم.

توجه:دوستان عزیزدرصورتی که به وبلاگ حقیرمراجعه نموده ودیدیدوبلاگ بسته شده است به این آدرس تشریف ببرید:

ladan2007-azad2.blogfa.com

آیاازخودپرسیده ایم درکشورماچندین موردنقض آشکارحقوق بشر وجوددارد؟شایدازحساب وشماره خارج باشدوبه اعتقادحقیردرایران کنونی ماازسی ماده ی درج شده درکتاب human rights حتایک موردش هم اجرانمی شود.یکی ازوحشت ناک ترین قوانینی که نه تنهاباحقوق بشربلکه باپیش پاافتاده ترین وجدان وخردانسانی سازگارنیست اجرای حکم سنگساریاهمان رجم است حکمی که هیچ مبنای منطقی نداردگفته می شودبرخی ازمقامات قضایی وحقوقدانان اسلامی درپاسخ به این پرسش که آیاچنین حکمی منبع قرآنی داردیاخیرگفته اندبله اماظاهرن آیه ی مربوطه گم شده است!!!وحالاسوال پیش می آیدکه آیاسایرآیات قرآن هم ممکن است گم ویاتحریف شده باشند؟مگردرخودقرآن گفته نشده که مامحافظ کلمه کلمه ی قرآن هستیم ؟بیش ترگمان می روداجرای سنگسارنوعی دفع قلیان هاوعقده های روانی پیچیده ی مجریان اسلامی باشدنه حکم قرآن .به قدری نحوه ی اجرای این حکم دل خراش ومغایرشئونات باوری  وآن قدرزشت وغیرانسانی است که حکومت جمهوری اسلامی درسال دوهزارودو-که قصدیک سری توافقات مهم باکشورهای اروپایی راداشت -مجبوربه دادن تعهدی برای عدم اجرای سنگساربه این دولت هاشد اما ازآن جاکه ماهیت این  نظام باتوافق وقول سازگارنیست بازهم دست به این عمل زد وچندی پیش دختری هفده ساله درکردستان سنگسارشد.اجرای این حکم غیرانسانی به این شکل است که گودالی می کنندوفردمحکوم به مرگ رادرآن گودال می گذارندوباسنگ هایی بزرگ اورابه طرزوحشیانه یی به قتل می رسانندشایدگفتنش کمی مشکل باشدامابه قدری بدن این افرادآسیب می بیندکه دیگرامکان شست وشووکفن برای شان وجودنخواهدداشت وروی همین حساب فردمحکوم راوادارمی کنندپیش ازاجرای حکم خودش رابه کافوروصدرآغشته سازدواحتمالن کفنی هم به تن داشته باشد .به راستی چراملت بایدبرابراین حکم ناشایست ساکت بنشیند؟ نبایدبگذاریم زنان ومردان تنهابه جرم یک کرده ی شخصی که- اگرخردمندانه نگاه کنیم -اثری دراجتماع ندارد به این شکل وحشیانه قتل عام شوند.این حکم نه منطق فلسفی داردنه باوری ونه باخردسازگاراست ونه حتابرهان محکم دینی  درپشت آن حضورداردوتنهانفرت وانزجاربرمی انگیزد.درحالی که دنیانمی توانددرمورداین موضوع ساکت باشد وسازمان های مربوطه ازقبیل یونسکووحقوق بشردست به اعتراض زده اند.بدیهی ست مانیز برین مساله سکوت نخواهیم کرد.

آیامی دانیدکشورمان اکنون ٬در دوموردگوی سبقت را ربوده ونمره ی اول راکسب کرده است.بله درتمام این سه دهه که ازانقلاب شوم پنجاه وهفت می گذرد٬ایران در"حبس روزنامه نگاران" درخاورمیانه رتبه ی اول راداراست.

وازآن تاسف بارترازبابت اعدام کودکان ونوجوانان درتمام کره ی پهناورخاکی ٬نخستین رتبه رادارامی باشد.

هم میهن خوب من! باشنیدن این دوموردچه احساسی به شمادست می دهد؟آیااین ایران عزیزماست که اکنون موجبات خشم تمام ایرانیان وبخش مهمی ازملت هاودولت های دیگررابرانگیخته است؟آیاآن کودکان بی گناه به دارآویخته شده وخانواده های داغدیده ومظلوم شان٬ آن روزنامه نگارانی که تنهابه جرم حق آزادی قلم ٬بهترین سال های عمرشان رادرگوشه یی تنگ وتاریک به نام زندان می گذارنندماراخواهندبخشید؟سکوت چه معنایی دارد؟به عمق و وسعت مصیبت دقیق ترنگاه کنیم .درنگاه کدام خردمندی یک دخترک دوازده ساله بزرگ سال ومستوجب مجازات محسوب می شود؟کدام آزاده یی تنبیه وبه زندان افکندن راسزاواریک روشن اندیش می داندکه تنهاسلاح او"قلم" است؟آیادرآن زمان که قلب یک نوجوان٬ ازتپش می ایستدویانویسنده یی آزاده٬ تمام امیدوآرزوی خودرالابه لای دیوارهای بلندزندان بربادرفته می بیند٬من وشمای ایرانی کجاهستیم ؟گاهی وقت هاسکوت برابرمرگ است وسنگین ترین تاوانش٬ ادامه ی این شرایط اسف باربرای ماست.نوجوانان معصومی که غریبانه پرپرمی شوندوجای لوح سیمین درکنارشان ٬این نااهلان برسرشان لوح سنگین می نهندودرخاک سردبرای ابدآرام می گیرند.تنهابه این جرم که درزمانه یی عجیب ودهشت ناک زاده شده اند.می گوینددرزمان موسانوزادان پسرراگردن می زدندودرزمان جاهلیت تازی دختران رازنده به گورمی کردند.حالاخوشابه حال ماکه درین زمانه٬ هم دختروهم پسررادراوج شادابی به چوبه ی دارمی سپارند.واقعن جزشرم ٬حرفی برای گفتن نیست.

پس ازگذشت یک هفته ازسفرابدیت مهستی عزیز٬بانوی آوازایران هنوزنتوانستم برایش چیزی بنویسم یاحتابه اوفکرکنم٬ هنرمندمحبوب وجاودانه یی که غم سنگین غربت رانزدیک به سه دهه تحمل کردواندیشه یی جزشادی مردم نداشت.بگذریم درین پست ومشابه آن-اگرعمری باقی باشد-می خواهم فقط ازدردهابگویم .دردهای سنگینی که بردوش های ماآوارشده وبغض هایی که چاره یی جزپنهان کردن شان نیست روزی وهفته یی نیست که راجع به موادمخدروقربانیان بی شمارش خبری نشنویم وخودکشی وفحشاوویرانی خانواده هایی که می توانستندخوش بخت باشند٬امابه خاطرفقر٬گرانی٬ نبودشغل٬ مسکن وخلاصه همه چیز٬اززنده گی وشرافت وحقیقت بیزارمی شوند.چرانبایدبه جوانان امروز٬حقیقت رایادبدهیم وچرانبایدآن هاراکاملابه دورازخشونت یامقوله ی متهوعی به نام امربه معروف ونهی ازمنکر٬صرفن باحالت یک پیشنهادوگپ ٬باراه درست زیستن ودرست اندیشیدن آشناسازیم .الگوی جوانان بی گناه نسل اخیر٬چه کسانی بودند؟هم میهن عزیز!خودت نگاه کن وسپس به جوی هایی که بعضن کنارآن جسدمعتادی افتاده ویاخیابان های درازوبی هدفی که زنان ودختران به امیدواهی وباآرایش غلیظ کنارآن ایستاده اندبنگرودریاب الگوهای ساخته وپرداخته شده امروزبرای جوانان کهن میهن ماایران چه ارمغان شومی به بارآورده است.آیااین جوانان پرپرشده وروبه زوال رفته یک سطرازشاهنامه راخوانده اند؟

آیاکوروش کبیررابه درستی می شناسند؟آیابااندیشه های ژرف بزرگان آریایی ماآشناهستند؟مسلماخیر

پس توخودحدیث مفصل بخوان ازین مجمل.