ماه اسفندداردازراه می رسد.ماهی که آغازگرایران درآن پابه دنیای هستی گذاشت.

ماه اسفند٬بانام وعظمت بیکرانه ابرمردی به نام رضاشاه کبیرعجین است.

بیست وچهارم این ماه٬ ولادت خجسته ایشان است.زادروزپادشاهی که حضرتش هم سرسلسله دودمان جلیل سلطنت پهلوی وهم پدرایران نوین بوده اند.به راستی که حافظ چه خوش سروده است:

ای روی ماه منظرتو٬نوبهارحُسن

خال وخط تومرکزحُسن ومدارحُسن

درچشم پرخمارتوپنهان فسون سحر

درزلف بیقرارتوپیدا٬قرارحُسن

درپابوس آن میلادپرشکوه ٬جان نثارمطالبی دروصف ذات کبریایی اعلاحضرت فقیدرضاشاه کبیرخواهم نوشت.

بیست وششم بهمن دوهزاروپانصدوشصت وشش شاهنشاهی

هنگامی که به سراپای میهن مان نگاهی ساده،بی غرض وبی آلایش بیاندازیم،جزغم واندوه ونکبت چیزی خودنمایی نمی کند.ملت ایران بعضن ناامیدندوتعدادی که روح آزاده تری دارندیادربندهستندویامحکوم به تبعیدویادرخلوت غمناک خودمی اندیشندکه چه بایدکرد؟باورداریم که ایران هنوززنده است اماانسان غریبی رامی ماندکه درتوفان وگردباد،به دشواری چشمان خودرابازنگاه داشته است.

آیاتاکنون اندیشیده ایم،هردردی رادرمانی است ودردمیهن مانیزبی درمان نیست.امروزه باپیشرفت علم ریشه سخت ترین بیماری هاحتابعضی مواقعی" سرطان" رانابودمی کنند.آیاریشه ملایان، بدخیم ترازسرطان است؟

برای رسیدن به آزادی- که درپرتوآزادی بتوان حکومتی دلخواه وموردقبول اکثریت ملت ایران راپایه گذاری کرد-نیازبه دومرحله مهم داریم:

1-اتحادویکدسته گی مبارزین برای مقابله بااهریمن ضدمیهنی حاکم برایران.

2-کوتاه کردن دست این افرادنالایق ازصحنه حکومت ومقدمه چینی برای برگزاری یک رفراندوم آزادبرای تعیین حکومت آینده.

تردیدی نداریم که مرحله یکم نیازبه یک رهبردارد.سالیانی برسراین مهم،درمیان تشکل های اپوزیسیون ،جدال برقراربود.به گونه یی که برای عده یی تصوراین بودکه شایددریک رفراندوم مردمی برای تعیین شکل وساختارحکومت،دربرابرحدودچهل میلیون ایرانی قادربه رای دادن،حدود چندصدنفرگزینه برای رهبری آینده ایران وجودداشته باشند.ازسوی دیگر،بسیاری ازچهره های شاخص اپوزیسیون بنابه بسیاری ازدلایل -که شایدبارزترین آنهاخطرات وسنگینی چنین مسوولیتی بوده- ازپذیرفتن آن سربازمی زدندوبه قولی مایل نبودندچنین مسوولیتی رابرعهده گیرند.

پاییزامسال، درلحظه یی تاریخی وسرنوشت ساز،خورشیدفروزان میهن مان آن طلعت هماره نویدبخش وآن ذات بی پایان وکبریایی،پادشاه عالیقدرایران اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی این مسوولیت مهم،حساس وپرمخاطره رابردوش مبارک گرفتندوبدینسان، سوسوی لرزان امیددرقلب ایرانیان،به طلیعه روشنی بدل شدتاپیکرستمکاران چیره برمیهن رابه لرزه درآورده وچشم این شیاطین نابه کارراکور ونابیناسازد.

ملت ایران امروزبه جدامیدواراست تادرآینده یی بسیارنزدیک ،سایه های جهل واسارت کنارروندوآفتاب حقیقت وآزادی درآسمان ایران جلوه گرشود.

جان نثاراین سروده ناچیزراکه درقالب غزل مثنوی سروده ام٬به خاک پای آن ابرمرداستواروهماره برقرارایران، شهریارخوبان، شاه شاهان اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی تقدیم می دارم:

 بیست وسوم بهمن دوهزاروپانصدوشصت وشش شاهنشاهی

حدودسه ماه پیش بلکه لختی آن طرف تر٬نوجوانی ازقماش امت ولایت خواه٬دروبلاگ ام پیامی خصوصی درج کرد.محتوای گفته اش به طورواضح مویدمیزان کم سن ودانسته هایش بود.وی ازمن خواست بااو واردیک بحث شوم.ایده هایی راکه اودرچندسطرمطرح کرده بودبرهول محورجنگ واینکه آیاانگیزه حمله به ایران وغیره چه بوده است؟اوکه نام خودرا"روح الله عاشوری" معرفی کرده بود،یوآرال یک وبلاگ راهم به عنوان آدرس خودبرگزیده وبالطبع پاسخ اوبایست درهمان وبلاگ داده می شد.پس ازمدتی آقای عاشوری بازگشته ودوباره همان حرف های پیشین راگفت ومن دریافتم وبلاگ مربوطه متعلق به این شخص نیست وتنهاازآدرس آن سواستفاده کرده است.زیراپاسخ من رااصلن نخوانده وازآن بی اطلاع بود.این جوانک شروع به ارسال ای میل کردوموهوماتی راکه بزرگ ترهایش کوشیده بودنددرمخیله اش جابدهند٬باعباراتی نارسا٬درهم وبرهم وبعضن آمیزه یی ازلاتین وفارسی برایم می نوشت ٬زمان نسبتن زیادی لازم بودتاوی باقواعداولیه وبلاگ نویسان آشناشودوسپسترهجویات خودرا-که درده دوازده پست اخیرتک تک دوستان خوانده وپاسخی هم اگرنیازداشت داده اند-به محدوده نظرات واردکرد.ایشان کم کم حس کردتاب هجمه مخالفین وآرا آنان رانداردوالبته مانندهمه هم کیشان ومخموران جام سیدعلی گدا٬اونیزنخواست بپذیرد:"اندیشه یی که پویاباشدبرای اثبات خودنیازی به فحاشی کردن ندارد".البته این شخص اندیشه یی جزتکرارگفته های متهوع اربابانش نداشت.اوراگریزی جزاین نبود.سرانجام این جوان را سیندروم عقده هاومحرومیت هایش وادارکرددست به تهدیدبزند.صراحتن به ایشان خاطرنشان کردم مراازاین لاطائلاتش نترساند.بارزترین ویژگی این موجود٬قرارداشتن روی یک سیکل "عذرخواهی" و"تهدید"بودومدام ازاین وضعیت به وضعیت بعدی رنگ عوض می کرد.ماجرای روح الله عاشوری به همین جاختم نشد.اومرتب وحتاتاهمین امروزپیام های قبیح وزننده یی رابه شکل خصوصی برایم درج می کند.شئونات اخلاقی مراازنمایش عمومی آن پیام هابازداشته امااگرنیازباشدتک تک شان رانمایش خواهم داد.روح الله عاشوری باشکایت بردن پیش یک کودک نابخردونوباوه دیگربه نام فرزاد-که تقریبن طرزبینشی یکسان داشتند-مداوم وباچندین وچندهویت، ایجادمزاحمت نموده ویاتهدیدوارعاب می کردند.پاره یی ازنام های این افراد عبارت بودنداز:نیماشاهرودی، ،نظامی،samandar، reza ،ایکس،alahazrat ،عاشق روح الله وسیدعلی،پیروشهیدهمت،مسلمان انقلابی،ایرانی مسلمان،مسلمان ایرانی،میهن پرست واقعی،مسلمان،مرتضی موسوی٬مبارز،سلام و...بوده است که البته بعضن به واسطه عدول ازموازین اخلاقی تاییدنمایش نگرفتندویااینکه خصوصی ثبت شده بودند. ازابتدای دهه نامبارک فجر(بخوانیدزجر)به روشی بسیارکودکانه ونخ نماشده ٬شمارش معکوس هک ومسدودکردن وبلاگ من ازسوی اینان اعلام شد.بازبه آنان گفتم تهدیدبرروی بی دردانی مثل شما کارآمداست امابرآن کسی که جان برسردست گرفته وبه میدان آمده تاباکفتاران این رژیم استبدادی بجنگد٬تهدیدموثرنخواهدبود.این افرادکوته فکر٬همه چیزراازدریچه ذهن کوچک خودمی بینندوگمان می کنندبرفرض مثال هک شدن یک وبلاگ ،برای من ومانندمن ناراحت کننده است .حال آنکه مادرراه آزادی ایران ازیوغ ملایان،تیمساررحیمی ها،فرخ روپارساها، دکترفرخزادها٬اکبرمحمدی هاویاسروهای نامیرایی چون والاگهرشهریارشفیق راازکف داده ایم وهمین عزم ماراهرروزجزم ترکرده که تانابودی این اهریمنان وآزادی میهن لحظه یی درنگ نکنیم.این فرمایش ملوکانه ذات مقدس اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی همواره آویزه گوش مان است:"من تاروزی که زنده هستم وتاروزی که هم میهنانم راآزادنبینم که بتوانندآینده خودشان رابه دست خودشان تعیین کنند،لحظه یی ازحرکت خودم ایستاده گی نخواهم کرد ".جان نثارنیزبه پیروی ازهمین فرمایش پادشاه بزرگ،درکنارتک تک هم وطنانم تاتقدیم آخرین قطره خون خودبه کیان میهن،ثانیه یی ازمبارزه دست نمی کشیم تادرروزبزرگ آزادی، بازگشت محبوب وموعودمان رضاشاه دوم پهلوی رادر ایران جشن بگیریم.

نتیجه یی که مایلم بگیرم:

یکم اینکه امروزکه به ظاهرقدرت دردست این جانوران اسلام گراست وهرچندوقت یکبارنیزرفراندومی نمایشی وباخریدن ساده لوحان برگزارمی کنندتاابهت پوشالی خودرابه رخ ملت ایران بکشندوگهگاه نیزباانجام مانوروغیره ٬به خیال پوچ خودمی خواهندجهان آزاد رابترساننداماهنوزازشنیدن یک صدای مخالف بیم دارندوبه راحتی یک وبلاگ (مانندهمین پاسارگاد)می تواندبرقامت پلیدشان رعشه بیاندازدوازآنجاکه آگاهی هم میهنان ازوقایع ،برابربامرگ این رژیم دیکتاتوری است به هرروشی متوسل شده یابه عبارتی بهتر٬هرتخته پاره یی راچنگ می زنندتاصدای رسانه های آگاهی بخش، به گوش ملت شریف ایران نرسد.مسدودسازی سایت هاو وبلاگ هادراینترنت وامواج پارازیتی برروی ماهواره بهترین سندبراین واقعیت مسلم است که بنای اعتقادی این دژخیمان بسیارسست وبی بنیاداست وتلنگری قادراست زلزله یی عظیم برای شان بیافریند.

دوم اینکه آقای روح الله عاشوری همچون بالادست هایش ازسرمویی صداقت بهره مندنبودواگرچه چندین وچندبارای میل فرستادکه هرگزبه وبلاگ شمانخواهم آمدبه یک هفته نرسیده یاباهمان نام ویانامی دیگرخودش راآفتابی کرده ویاوه هایش رامنتشرمی کرد.شمامدعیان دین وسیاست!! آیااین ناراستی ونامردی ٬ودیعه ومیراث پدرخوانده های تان خامنه یی ،خمینی وغیره است که دروجودشماهامتبلورشده است؟ازهمین جامی توان فهمیدسایرحرف هاوشعارهای تان نیزپوچ وتوخالی است.شماهاکه بارهاوباصدزبان گفته ایدامام زمان پشت این مملکت است پس چراجنگ بایک کشورجهان سوم شماراهشت سال زمین گیرکرد؟آیانمی توان قاطعانه گفت نیرویی فرایی، محافظ شماها نیست وتنهاذات بی رحم وخونخوارتان تاامروز ضامن بقای تان بوده است؟اگرادعاداریدامام دوازدهم بالاترین امکانات نظامی راباخودداردچراخودرابه آب وآتش زده وتحقیرمی کنیدتاسلاح های زنگ زده روس رابخرید؟رهبراعظم!!تان٬ جناب خامنه یی آیابایک تماس غیبی قادربه خریدن آن امکانات وتسلیحات امام زمان نیستند؟اگرجمله امام حسین رابرکوی وبرزن نقش می کنیدکه :خون برشمشیرپیروزاست بفرماییدچه اصراری به دردست داشتن سلاح اتمی داریدتادرزمان لازم ٬خون میلیون هاانسان رابرزمین بریزیدوجهان رادرآتش قهرخودبسوزانید؟اگراسلام تان ناب است والگوی تان علی،پس چرا رفسن جانی باالگانس و رونیز اسکورت می شود؟

اصولن به درج این پست تمایل نداشتم .بادرنظرگرفتن اینکه درپنهان٬ دلم به حال تک تک این جوانان راه گم کرده می سوزدودراین مدت باخودم اندیشیدم شایدرویه جناب عاشوری نیزعوض شودوبه حقایق دست یابد.ضمن اینکه دراین مدت به علت ٬تعددمباحث وپست های ویژه ظهورانقلاب منفورخمینی ٬چندان فرصتی نبودتابه این مساله پرداخته شوداماجناب روح الله عاشوری واقعن وقاحت راازحدگذراندوعلارغم شکیبایی ام برصدای مخالف وباوری که به پولورالیسم دارم٬ازآنجاکه صدای مخالفت این آقا به ناهنجاری گراییده ومزاحمتش ازاندازه بیشترشد٬ناچارم کردباکراهت بسیاردراین پیرامون بنویسم.قضاوت باشدباتک تک عزیزان آزاده ومیهن پرستی که این مطلب رامی خوانند...

"شایان توجه عزیزان بازدیدکننده٬فرتوربالاازخبرنامه امیرکبیربرداشت شده است"

بُودآیاکه درمیکده هابگشایند

گره ازکارفروبسته مابگشایند

به صفای دل رندان صبوحی زدگان

بس دربسته ٬به مفتاح دعابگشایند

درمیخانه ببستندخدایامپسند

که درخانه تزویر وریابگشایند

درسالروز رخدادشوم بیست ودوم بهمن٬روزنابودی ایران وایرانی ٬باردیگرپدرمهربان میهن ذات اهورایی شهریارهماره برقرارایران اعلاحضرت همایونی رضاشاه دوم پهلوی اراده فرمودندتاپیامی به ملت ابلاغ فرمایند. آن حضرت درمنتهای شفقت ولبریزازمهرولطفی که به مردم ایران وبه طورویژه نسبت به ایرانیان دربنددارند٬پیام ملوکانه راصادرفرمودند.روی سخن معظم له ٬بیشترباجوانان ونسل کنونی ایران است ودرسطرسطرآن متن ٬تاکیدبراصل اتحادوامیدبه آینده یی نزدیک موج می زند.متن کامل پیام آن پادشاه بزرگ ٬به شرح زیراست:

هم میهنان عزیزم،

نزدیک به ســه دهـۀ پیش در چنیـــن روزی، ملت ما مــردمی بودنـد که امیــد را در فــردای خود می جستند. ۲۹ سال پس از آن هــرج و مـرج بزرگ، حکومتی برایران چیــره شده است که تمام توانش را برآن گذاشته تا امید را ریشه کن کند. این حکومت برآن بوده و هست تا از شب، ابدیتی ســازد. شبــی کــــه سپیــده نــــدارد. شب سیــاه از فســاد. شب عــدول از حــق. شب دروغ. شب بی بخشش. شب سرد زمستانی که راکبان دروغ،  بی بهارش می خواهند. ۲۹ سال از ۲۲  بهمن ۱۳۵۷،  سالروز غروب امیــد، می گذرد. شبی که اگر بپایـــد، سرانجامش ویرانه ای خواهد بود فاجعه آمیزتر از ویرانۀ کنونی.

هم میهنم،

خطاب من در این روز سیـاه، فـرد فـرد شما عزیزان اید. جمهوری تباهی، امروز در سخت ترین تنگناهــای درونی و برونی گرفتارآمده است. نسلی نــو به میان آمده است. نسلی که هم از تجربـۀ ویرانگر پدران خود آموخته و هم نگاهش به فراسوی ماتم است. نسلی که بدنۀ هرم جمعیتی ایران و نیروی محرکۀ اصلی افکارعمومی این ملت را تشکیل می دهد. نسلی که بــرآنست که بساط غم برانــدازد و بـــرای میهن و زنــدگی خویش طرحی نــو دراندازد. نسلی کـــه، از این پس، هستی ایران در گروی ارادۀ آن نهفته است.

هم میهنانم،

من برآنـم تا همراه بــا شما و دست در دست هم، طومـار «آن دروغ بـــــزرگ» را درهم پیچیــم.  حاکمیت می بــایست کــه از آن ملت ایـران باشــد. در ایـن راه، من برآنـم، این خواست دیــــرینۀ شما ملت بزرگ جامۀ حقیقت پوشد.

هم میهنانم،

پایان شب سیـه، صبح سپیــد است. بهــاران آزادی در راه است. امــروز جهان آزاد آماده است تا از حرکت شما پشتیبانی کند. بیاییــم دست دردست هم نهیم و فــرارسیدن فصل شادی را شتابی نو بخشیم، که پیروزی در انتظار ملت ایران است.

خداوند نگهدار ایران باد
رضا پهلوی

 لینک به تارنمای ملوکانه اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی

فرارسیدن سالروزکودتای شوم بیست ودوم بهمن٬روزعزای ملی برتمام ایرانیان حق طلب وراستین تسلیت باد.

بیستم بهمن دوهزاروپانصدوشصت وشش شاهنشاهی

پیشاپیش فرارسیدن بیست ودوم بهمن٬ سالروزشوم ویرانی ایران وروزعزای ملی رابه تک تک میهن پرستان آگاه تسلیت عرض می کنیم.

هفدهم بهمن دوهزاروپانصدوشصت وشش شاهنشاهی

مرحبا طایرفرخ پی فرخنده پیام

خیرمقدم٬چه خبر؟دوست کجا؟راه کدام؟

یارب این قافله رالطف ازل بدرقه باد

که ازاوخصم به دام آمدومعشوقه به کام

ماجرای من ومعشوق مراپایان نیست

هرچه آغازندارد٬نپذیرد انجام

پس ازحضورموثرونافذی که شهریارمان ،آن پرتولایزال حقیقت وآن سمبل بی بدیل شکوه ایران،ذات ملوکانه رضاشاه دوم پهلوی ٬دراتریش ومیان مردم آن کشورداشته وسخنانی راایرادفرمودند،اینباراراده معظم له برآن بودتادردانشگاه جرج تاون فرمایشاتی رادرجمع اساتیدودانشجویان آنجا بیان کنند.تردیدی نیست که فرمایشات ملوکانه ٬چون همیشه خواب راازچشم تاریک دلان تنگ نظرحاکم برایران وهمینطورمزدوران شان گرفته است.خوشابرماکه درسایه این ابرمرددلیرنفس می کشیم.خوشابرما...مباحث محوری دراین سخنان آن حضرت ،پیرامون بحران خاورمیانه بوده وهشداربه جامعه جهانی درباره بی پروایی های اخیررژیم اسلامی حاکم برایران.اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی اشاره یی نیزبه وضعیت ردصلاحیت نامزدهادرانتخابات مجلس هشتم داشته وباصراحت فرمودند:"درحالی که افزون برهفت هزارکاندیدابرای بدست آوردن 290کرسی درمجلس شورای اسلامی ثبت نام کرده اند،تاکنون((دوسوم))آنهابه دلایل گوناگون ولی بیشتربه خاطرشک وتردیدنسبت به میزان ((التزام))ووابستگی آنان به قانون اساسی استبدادی جمهوری اسلامی، سلب صلاحیت شده اند"

متن سخنرانی پادشاه بزرگ ایران ،ذات اقدس همایونی اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی دردانشگاه جرج تاون را٬درزیرمی خوانید:

 چهاردهم بهمن دوهزار و پانصد وشصت وشش شاهنشاهی

ای خوب ترازخوب،فراترازباور،ای روشن ترازروشن ترین آیه های حقیقت ،پادشاه گرانمایه ایران،ای مهربان ترین مهربانان ،ای ذات مطلق کبریایی ،ببخشا این زبان الکن وحقارت  کنیزک سراپاعجزدرگاهت را،ای شاه شاهان ٬بگذاریدشمارابه نام شگرف تان بخوانم .همان نامی که خلقت جهان تنها٬به اشاره مژگان صاحبان  این نام پرآوازه بوده است.نام بلندآن ذات مطلقی که دنیایم بلاگردان وجودمبارک اوست:

اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی!

درودبیکرانه تمام کاینات وتک تک سلول های آفرینش٬ بر وجودبی انکارشمایی که جهان دروصف یک تارموی شمابسی ناتوان وبی مقداراست.

درآفاق دیروزهایم ،جزنام شما،جزکلام شماوجزحضورروشن تان کسی وچیزی نمی شناختم ودرتمام لحظه های امروزم ودربرگ برگ فرداهایم ٬جزآن وجودنازنین تان حضوری راندیده ام واحساس نخواهم کرد.

باورداشتم لایتناهی به عظمت نگاه شماختم می شودوباورم بودشمابزرگ ترین انسان هستیدوامروزچه شگفت دریافتم چون شمایی درذهن هانمی گنجدوهیچ موجودی را آن اندازه قدرت نیست که توصیف ابرمردبیکرانه یی چون شمارا تواند.

درروزگاران کهن،رعایا جسارت نمی کردند٬درپیشگاه پادشاهی بزرگ سخن بگویندوامروزاین چاکردربارهمایونی به خودش جرات داده تاباواژگان بی ارزشش ،درآستان جلالت شمازبان درازی کندوحرف بزندوهنگامی که می بیندمعبودوسروروبزرگش درتبعیدحضوردارد٬باززبان درکام نمی گیرد،قلم راغلاف نمی کند،ازشرم درگوشه عزلتی جان نمی دهدوبازنفس می کشد.

جان نثارقربان خاک پای تان شود،اگرعمری به بطالت گذشت واگرزیرسایه الوهیت شماپاگرفتیم وبااذن ملوکانه شمازنده ایم وحرف می زنیم ،آن ذات اقدس به نیکی می دانند٬مابندگان نمک نشناس وفرومایه یی هستیم .اماهمچنان قلم بخشودگی وعطوفت رابرگناهان این خطاپیشگان شرمزده درگاهشان می کشند.

منتی که دودمان جلیل سلطنت پهلوی ،برسرفردفردایرانیان دارندبه بلندای تاریخی است که جهل، درخرد وهویت آن ملک رخنه کردوآنقدر ریشه دوانیدتابه میراث داران کوروش کبیروسلسله داران خردوصاحبان کیان میهن ٬چنین خصمانه جسارت کرده وننگ تاریخ بشریت رابرای خودونسل های پسین مان خریدیم.

ای برترازحقیقت! ای ناب ترین جلوه هستی! خدایان راتاب وصف شکوه تان نیست ٬حقیرکه یک پیشمرگ کوچک بیشترنیستم.به اصالت خاک میهن تان سوگند،تاپای جان فدایی تان خواهیم ماندوجزآن ذات مقدس ٬نه اندیشه یی خواهیم داشت، نه مظهری پرستیده ونه دیروزی،نه امروزی ونه فردایی خواهیم شناخت.

حقیربه فدای تان،بی صبرانه امیدداریم قدم برچشم این خیل عاشق ومنتظران ستم کشیده بگذاریدوبه میهن تان بازگردید٬تابه پرتولایزال شما این ظلمت سرای ویرانه٬ طراوتی دوباره بگیرد.شایدآن روزاین جان بی ارزش راپیشکشی کنم ناقابل ٬درمیعادبازگشت شماکه بازگشت فره ایزدی به کهن میهن جاودانه ایران است.

پابوس وارادتمندحقیر

چاکردربارپرافتخارسلطنت پهلوی

مریم م

درآستانه دهه شوم بهمن قرارداریم.پایکوبی شیاطین انسان نما٬دربزم  مرگ میهن مان ایران.جشن وهلهله جائران وطن فروش٬درآغازدهه یی که سالگردویرانی کهن میهن مان بود.انقلابی که بیشترنام انهدام به اومی برازدوباخودتنهانکبت  ومصیبت رابه ارمغان آورد.کودتایی شوم که بافکربیگانه گان وبادست بیگانه یی دیگر(خمینی هندی زاده گجستگ)برای ایران رقم خوردوخیلی آسان ٬کیان شکوهمندپادشاهی راازماستاندوسلطه رژیمی ضدملی رابه مابخشید.بهمن ماه٬ماهی که خواهران مان سنگسارشدند٬برادران مان رابه رگباربستندوخانه رازیرقدم خود٬به ویرانه یی غمگین بدل ساختند.

به امیدروزبزرگی که کیان ٬ابهت وافتخارایران ٬همان ذات اهورایی وبلندمرتبه ٬وجودمبارک اعلاحضرت همایونی رضاشاه دوم پهلوی به وطن شان ایران بازگردندواین سالروزشوم ازسالنامه هاخط بخوردو به یمن آن حضورخجسته  پس ازقریب به سی سال زمستان استخوان سوز٬بهاری دوباره ٬میهمان میهن پریشان مان شود.

پیشاپیش فرارسیدن روزشوم دوازده بهمن ٬مصادف باورود دیونامیمون٬روح الله خمینی ٬آن تاریک دل شب آلوده ورندریاکارکه باحضورخودوموج سواری برخیل مسخ شده ناراضیان ومتجاسرین ٬توانست حکومتی مستبدوضدمیهن رابه ماتحمیل کندوسایه پلیدوی٬ حتالبخندرابرلبان ملت خشکانده تسلیت می گوییم ٬هیهات نفس رایارای بیرون فرستادن نیست ...سروده یی راکه درزیرمی بینید٬متفاوت ازسروده های پیشین واینباردرباب چنگیزقرن مان همان خمینی سروده شده است ودرپنج بیت ٬مطابق بانام خانوادگی وی٬ گریزی داردبه ظهوریک جنایت کار٬درعرصه میهن عزیزماایران(اگرحروف نخستین ابیات رابه هم متصل کنید٬نام این جنایت کار٬خمینی راخواهیدیافت):

خبیث بودوقدم رابه آشیانه گذاشت

چه داغ مهلک وتلخی به قلب خانه گذاشت

مزورانه سخن ازطلوع ایمان گفت

ورفت ٬ردپلیدی فقط شبانه گذاشت

یکی ازاین همه مفتون راه گم کرده نگفت

چرابه قامت مان ٬زخم تازیانه  گذاشت

نشست ٬برشب مان خنده کردودیررفت

ونام ننگ خودش رابرین زمانه گذاشت

یگانه نایب چنگیزعصرمادرین بیداد

چه مهرسردسکوتی٬ به درب خانه گذاشت.

ماه بهمن ٬ماهی که میهن مان بربادرفت.ماهی که ویران شدیم ماه سیاه دربه دری ٬ماه وداع باشکوه واعتبار واقتدارمیهن مان.ماهی که دیوبرمسندنشست .ماهی که جنبش شوم بی وطنان٬ باکمک نادانی عده یی ودخالت دست سیاه بیگانگان ٬عاقبت چیره شدتا مملکت رادرسرپنجه های قدرت خودبگیرد ودرگذرسالیانی ٬آن رابه ویرانه غم انگیزی مبدل سازدکه دیگر هرکسی نام ایران رابشنودتنها ترور٬خشونت٬خون ریزی وسرکوب رابه خاطرآورد٬نه آن تاریخ بلندوپرشکوه را ونه فره ایزدی را...هیهات که چه گونه یغماشدیم وچه ناجوانمردانه به خاک سیاه مذلت نشستیم.

سروده یی راکه درپایین می بینید٬مروری است برمصیبتی که دربهمن پنجاه وهفت برسرمان آمدودرواقع آن رخدادشوم ونتایج اسف بارش برای ملت وهمچنین نگاه حقیربه غم سفرکردن پادشاه بزرگ وجاودانه ماآریامهرفقیدودرپایان نیزانتظاربی صبرانه عاشقان وطن برای بازگشت غرورآفرین آن یگانه افتخارایران وتنهامیراث دارفره کیانی شاه خوبان اعلاحضرت همایونی رضاشاه دوم پهلوی ٬همان داناوقادرمطلقی که جان وجهانم به فدای خاک پای ایشان باد.

ضمن تسلیت پیشاپیش به تمام هم میهنان آزاده ٬به مناسبت فرارسیدن دهه شوم بهمن ٬این مثنوی سروده رابه خاک پای ذات مبارک اعلاحضرت رضاشاه دوم پهلوی پیشکش می دارم:

تمام باغ شبی غرق شعله شد دیدی

صداي سوختنِ ما خدا تو نشنيدي؟

براي زخمِ دل ما اشاره كافي بود

و مرگِ باغِ مرا يك شراره كافي بود

رواست من گر از اين شام تار بگريزم

به شهر غربت و غم سوگوار بگريزم

هجوم سرد زمستان بهانه مي‌خواهد

سزد كه با نفسي داغدار بگريزم

بهار مثل خزان خالي از پرستوهاست

صلاحم است اگر از بهار بگريزم

بگو كه خانه پس از اين٬ نوشته گردد دار

روم به غربت و از چنگ‌دار بگريزم

تو روي شانه‌ي خورشيد، آه خوابيدي

و در شهادت شب، بیگناه خوابيدي

كسي نگفت كه اهل كجايي اي باران

صدا نكرد كسي، تا بيايي اي باران

چه حيف شد كه تو را اهل باغ گم كردند

كه كاروان تو را با چراغ گم كردند

تو نيستي و به يادت كوير مي‌مانيم

درين شبانه‌ي غربت اسير مي‌مانيم

بهار آمد و احساس عاشقي نشكفت

و جاي پاي من حتا شقايقي نشكفت

براي فوج پرستو تو آسمان بودي

و لحظه‌لحظه‌ي عمرت بهار جان بودي

من اعتراف كنم كه تو را نفهميدم

چه دير نام تو را از بهار پرسيدم

تمام عمرِ تو را يك قصیده می بینم

كنار ماه تو را،آرمیده می بینم

از اين به بعد تو را توي خواب مي‌بينند

حقيقتي كه تو را در سراب مي‌بينند

بدان كه آخر از اين درد و داغ خواهم سوخت

درست مثل اهالي‌ باغ خواهم سوخت

به باغ تب‌زده انگار آفت افتاده‌ست‌

به روي چهره‌ي روياي ما خط افتاده‌ست

چه‌گونه دامن باغ از ستاره رنگين شد

نگاه خسته‌ي شب، چشم بست و غمگين شد

تمام باغ شبي غرق شعله شد، ديدي

درين شراره‌ي آتش مچاله شد، ديدي

چه گونه دست كسي مشعلي فراهم كرد

به زيربار ستم، قامت وطن خم كرد

چه گونه كف به لب و لرزه بر تن افتاده است

به بيت بيت غزل، زار و شيون افتاده است

چه گونه از نفس ما حريق مي‌بارد

و قطره‌ قطره غم از چشم ميغ مي‌بارد

چه گونه شعله به باغ و شقايق افتاده‌ست

و وقفه در تپش قلب عاشق افتاده‌ست

شب شكسته‌ي ما بي‌ستاره شد افسوس

و دفتر شب ما پاره‌پاره شد افسوس

پس از تو خوب‌ترين، باغ رو به ويراني‌ست

بدان كه بعد تو اين جا، هوا زمستاني‌ست

چه‌گونه رفت غريبانه، فتنه جا مانده

بدون صاحب و بيگانه خانه جا مانده

چه‌گونه نام كسي از كتاب ما خط خورد

و ديدن رخ او توي خواب ما خط خورد

كسي كه آمدنش سبز چون بهاران بود

و دست‌هاي نجيبش شروع انسان بود

كسي كه صاحب‌ دل‌ها كسي كه عاشق بود

براي سروري ماهمان كه لايق بود

تو بودي عاشق و اين‌جا بهشت بود آري

چه بي‌خيال غم سرنوشت بود آري

تو رفته‌يي و تمام پرنده‌گان رفتند

و تا كرانه‌ي غربت ترانه‌خوان رفتند

تو نيستي كه ببيني ترانه هم خشكيد

كه دست شوم كسي حرف عشق را دزديد

تو رفته‌يي كه نبيني اسير زنجيريم

نخواستی که ببيني چه‌گونه مي‌ميريم

ببين كه باور ما قتل‌عام مي‌گردد

و يك نگاه دريغا حرام مي‌گردد

چه قدر بد شده بعد از تو دشمن بد ذات

نگاه مي‌كند و شادكام مي‌گردد

نديده‌يي كه براي تپيدن احساس

چه‌گونه فرصت دل‌ها تمام مي‌گردد

بيا نگاه كن اين‌جا رسيده ايامي

كه عشق، دست خوش ننگ و نام مي‌گردد

تو نيستي كه ببيني سپيده هم اين‌جا

پس از تو، تا به ابد رنگ شام مي‌گردد

چه حيف شد كه تو را در بهار گم كرديم

و روح عفو تو را پاي‌دار گم كرديم

در اضطراب قفس موسم تهاجم شد

تمام خاطره‌ها زير پاي‌شان گم شد

تمام خاطره امشب به گريه افتاده‌ست

و روي پيكر احساس، سايه افتاده‌ست

شكست ثانيه‌ها را بيا و باور كن

به جاي گريه تو سهراب و رستم از بركن

كه شاه‌نامه به آخر رسيد و پايانش

نبود خوش چه رسد حال پرده‌خوانانش

چه حيف از تو فقط يك بهانه باقي ماند

به يادگار، همين جاودانه باقي ماند

من از تمامي‌‌ شان انتقام مي‌گيرم

و خون‌بهاي دلت را تمام مي‌گيرم

براي خاطر اين بي‌ستاره برگرديد

آهاي نسل پرستو! دوباره برگرديد

سخن زحال شبانم سپيده مي‌گويد

حديث اين همه غم ناشنيده مي‌گويد

درست مي‌شنوم اين صداي باران است

تمام كوچه پر از ردپاي باران است

بدان كه فصل زمستان تمام خواهد شد

و انتظار تو باران تمام خواهد شد

در انتهاي زمستان جوانه خواهم كرد

توای همیشه شکوفا٬به باغ مان برگرد...!

یکم بهمن دوهزار وپانصدوشصت وشش شاهنشاهی